Het nieuws-item over Gerzon en het tekort aan stamceldonoren begint op 9m30s.

Esther en Claudia gaan trouwen. In juni. Ze hopen op mooi weer, een bevriende wedding planner heeft alles al tot in de puntjes geregeld. Hun huwelijkscadeau: een inzamelingsactie voor Stichting Europdonor. ‘We zijn allebei ook geregistreerd als stamceldonor. Want we weten hoe belangrijk het kan zijn.’

Hoe zijn jullie bij Europdonor gekomen?

Esther: ‘Ik ben al jaren bloeddonor, dat was mijn moeder ook al. Bij de bloedbank zag ik een foldertje over stamceldonoren. Dat viel me meteen op. Mijn vader heeft een paar jaar geleden een stamceltransplantatie gehad, met zijn eigen stamcellen. Daardoor weet ik hoe belangrijk het kan zijn dat er bloedstamcellen beschikbaar zijn. Ik heb me als stamceldonor laten registreren. En toen we gingen trouwen, leek het ons een goed idee om geld in te zamelen voor Europdonor.’

Claudia: ‘Dat verhaal heeft mij ook aan het denken gezet. Als door mijn toedoen iemand langer blijft leven en zo iets moois kan meemaken, dan wil ik daar graag aan bijdragen. Ik heb me dus ook als stamceldonor laten registreren. En we hopen allebei dat onze actie iets bijdraagt aan Europdonor.’

De ziekte van jouw vader was dus een ingrijpende ervaring.

Esther: ‘Ja, dat was het zeker. We waren al een heel hecht gezin en het heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht. Mijn broer en zus en ik hebben samen met onze ouders overlegd over de behandeling en de mogelijkheden. Mijn vader was altijd gezond, is nog steeds heel vitaal. Drie jaar geleden kreeg hij pijn in zijn arm. Hij had mij net geholpen bij het inrichten van een nieuw huis en veel geschilderd en was actief met allerlei andere klussen. We dachten dat het daardoor kwam. Maar ondanks fysiotherapie ging het niet over. Tegensputterend ging hij terug naar de huisarts. Ze dachten aan een nekhernia. Maar op de scan zagen ze ineens een tumor. Dat was een grote schok, ook voor iedereen in de omgeving. ‘s Morgens was alles nog gewoon, ‘s middags lag hij als kankerpatiënt in het ziekenhuis.

Hij bleek de ziekte van Kahler te hebben, een vorm van kanker van de witte bloedcellen. Hij kreeg zware kuren chemotherapie en uiteindelijk moest hij een stamceltransplantatie krijgen. Dat kan met je eigen bloedstamcellen, met die van een familielid of die van een donor die geen familie is. Het blijkt dat twee van zijn zussen geschikte bloedstamcellen hebben, dus er hoefde niet naar een donor buiten de familie gezocht te worden. Uiteindelijk hebben we samen met de arts gekozen voor een transplantatie met zijn eigen bloedstamcellen. Dat is goed gegaan. Maar als het nodig was geweest, had Europdonor voor mijn vader een stamceldonor moeten zoeken.

Hoe gaat het nu met je vader?

Esther: Hij is begin dit jaar met prepensioen gegaan en geniet erg van zijn leven. Hij wandelt elke dag. Hij is net opa geworden. Hij heeft bijna geen last van de zware behandelingen die hij heeft gehad. Alleen zijn handen en voeten, die worden wat eerder koud. We weten dat de kans groot is dat de ziekte terugkomt. Maar hij geniet enorm van zijn leven en hij wil het er eigenlijk niet over hebben.

Jullie website heet ‘eintraumwirdwahr.nl‘. Dat klinkt niet Nederlands.

Claudia: ‘Klopt, ik kom uit Duitsland. Uit het Sauerland, een bekende vakantiebestemming voor veel Nederlanders. Een kleine 20 jaar geleden ben ik naar Nederland gekomen voor mijn werk, toen nog in de metaalbewerking. In mijn vrije tijd ben ik onder meer hondentrainer en opleider van hondentrainers.’

Esther: ‘En zo hebben we elkaar leren kennen. Ik heb een hond, Dobby en deed een gehoorzaamheidstraining. Claudia was de docent; en daar is de vonk overgesprongen.’

En nu gaan jullie trouwen en gaat jullie huwelijkscadeau naar Europdonor. Hoe reageren jullie vrienden daarop?

Esther: ‘We krijgen veel positieve reacties. Veel van onze vrienden kennen mijn vader natuurlijk ook. Er zijn ook al mensen geweest die zich wilden aanmelden als donor.’

Claudia: ‘Dat blijkt overigens nog niet gemakkelijk te zijn, vooral als je ouder bent dan 35. Ik denk dat het goed zou zijn als Europdonor dat nog beter uitlegt. Ik begrijp nu dat de kans dat je opgeroepen wordt als donor het grootst is als je jonger bent dan 35 jaar. Gewoon omdat je bloedstamcellen dan de beste resultaten geven. Hoe jonger, hoe beter, blijkt uit onderzoek. Europdonor heeft maar weinig geld en vraagt daarom een bijdrage in de kosten als je ouder bent dan 35 jaar. En boven de 45 kun je je zelfs niet meer aanmelden. Ik was nog maar net op tijd met mijn aanmelding – en er is dus niet zo’n grote kans dat ze mij echt gaan oproepen. Jammer, maar zo werkt het blijkbaar. Ik voel me niet gediscrimineerd, maar ik denk wel dat het goed is om het goed uit te leggen.’